|
KAFKASKAR'in siir kösesi
[COLOR="RoyalBlue"][/COLOR]BİZİM TÜRKÜMÜZ
Bizim türkümüzde gurbet var artık. Hasret var, yürek var, toprak var balam Gönlümüzü sımsıcak alan topraklar Tiyan-Şan, Kadır-Gan Dağları'na dek uzar Kim demiş vatanımız Edirne'den Kars'a kadar. Kerkük'te kurşunlar ansızın bizi vurur Sürüklenir sokaklarda başsız cesetlerimiz Zulüm bir hançer gibi içimize oturur Bir mağara devrinden arta kalan insanlar Kerkük'te kan kusturur... Uzar gider bir sessizlik içinde Bir uçtan bir uca Türkistan toprakları Beyaz altın dediğimiz pamuk tarlalarına Çöreklenir yedi başlı kızıl yılan Baş kaldırsa esarete yeni bir Osman Batur Han Bebekler bile vurulur beşiklerinde Kana boyanır Türkistan. Basmış kanlı çizmeler toprağına bir defa Çiğnenmiş kara kalpaklar, temiz duvaklar Susmuş minarelerinde mübarek ezan Prangaya vurulmuş bir mahkûm gibi çaresiz Boynu büküktürkülerde güzelim Azerbaycan. Bir kanlı ağıt söylenir şimdi Kırım'da Biz duyarız Kırım'ın öldüren feryadını Bir büyük destanla birlikte yeniden yazacağız Kırım topraklarına Kırım Türkünün adını. Balkanlarda büyük, öksüz kubbeler Minareler, şadırvanlar, kervansaraylar Bizi söyler, anlatır Mimar Sinan'dan beri Üsküp'te, Estergon'da, bir atar damar gibi Davullar, zurnalar ve serhat türküleri... Yüzyıllardan beridir Altaylardan Tuna'ya Bizim türkülerimizdir söylenen Konuşan dil, bizim dilimizdir Renk renk, nakış nakış uzayan toprak değildir Kilimlerimizdir... Yine bir dağ gibi, bir dev gibi doğrulacağız Yeni bir ruh doğacak toprağımızdan Tanıyacak bizi dünya yeniden heyecanla Burma bıyığımızdan, kalpağımızdan. Bizim türkümüzde gurbet var artık. Hasret var, yürek var, toprak var balam Gönlümüzü sımsıcak alan topraklar Tiyan-Şan, Kadır-Gan Dağları'na dek uzar Kim demiş vatanımız Edirne'den Kars'a kadar. Yavuz Bülent Bakiler |
TÜRKİYEM, ANAYURDUM, SEBEBİM, ÇAREM!
TÜRKİYEM, ANAYURDUM, SEBEBİM, ÇAREM!
Ben, kağnılarla yaylılarla büyüdüm geldim Çocuk yüreğimi yakan türküler dinleye dinleye. Mahzun kağnılarla, nazlı yaylılarınla Ve tozlu yollarınla sevdim seni Türkiye! O tezek topladığım kırlar, yaylalar... Başına oturduğum, yemek yediğim atandır. Türkiye'm, anayurdum, sebebim, çarem... Taşına toprağına vurgunluğum bundandır... Akşam karanlığıyla başlardı kurbağalar Susar gökyüzü kadar, dinlerdim biteviye. Gecemi besteleyen cırcır böceklerinle. Kurbağa seslerinle sevdim seni Türkiye! Bir Peygamber sofrasıydı soframız: Biraz tandır ekmeği, biraz çökelik... Yoksulluğunla da bağlandım kaldım sana Mecnunlar gibi üstelik. Yağmurlar başlayınca, odalarımız damlardı Dizlerini döve döve ağlardı anam. Şimdi kırkikindiler boyunca sırılsıklam Küçük kerpiç evlerin çıkmaz aklımdan! Türkiye'm! Hasretim! Kınalı türküm! .. İçiçe güzellik, uç uca kahır Yüreğimi bin parçaya bölseler Her parçası yine seni çağrışır. Yavuz Bülent Bakiler |
--->: TÜRKİYEM, ANAYURDUM, SEBEBİM, ÇAREM!
''Ulke olup gir koynuma'' demiş şair.Ulke,sevgili,yar,ana,baba...Kim var memleketinden nefret eden zaten?Yalan!!!
[B][I][COLOR="Red"]MEMLEKETİM Memleketim, memleketim, memleketim, ne kasketim kaldı senin ora işi ne yollarını taşımış ayakkabım, son mintanım da sırtımda paralandı çoktan, şile bezindendi. Sen şimdi yalnız saçımın akında, enfarktinda yüreğimin, alnımın çizgilerindesin memleketim, memleketim, memleketim... NAZIM HİKMET RAN[/COLOR][/I][/B] |
BİR ERZURUM ŞİİR'İ
Bir Erzurum siir'i
Seni ele sevirem ki... Diyacahsan ki niye ? Ne bilim işde ele ! Seni görende bir hoş olir, ölir, ölir, ölirem... Ahşam olir, davar, nahır, mal gelir, Komlar, ahırlar dolir. Sayiram, sayiram biri esgik. Bi daha sayiram, Bir de bahiram ki tamam. Ama üzülirem; Diyacahsan ki niye? Bennam işde ele! Yassi olir,sekide eymek yiyeceğam. Civil lavaşi dürüm edir, tam kıtliram, Sen ahlıma gelirsen, boğazimda dügümlenir, yiyemirem. Gene diyirsen ki niye? İşde ele... Anam örtileri serir... Gendi gendimi yiyirem. O da gidir, külli biçare galiram. Gözlerim süzülir, uyuyacağım uyiyamiram. Gafam garişir, yüregim sıhişir, yatamiram. Gene diyirsen niye..? İşde ele... Guşluğa doğri daliram, Hayal, hülya görirem, sanki yanımdasan. Sevinir, sevinir bir hoş oliram, Bir de ayıliram ki, yastığa sarılmışam. Diyacaksan ki niye? Amaaan, işde ele! Sabah olir, horozlar ötir, gün doğir... Gahiram tavuhlara, culuhlara yem verirem... Culuhlari dutir dutir öpirem. Onlari bile sene benzedirem. Saggın deme niye? Ne bilim işde ele! Gün gibi gelir, ay gibi gidirsen. Beni yiye yiye bitirirsen. Hep ömrümden götirirsen. Seni sevdigimi de coh ey bilirsen. Diyirsen ki niye? Bilirsen işde ele! Babam beni gapiya goymir diyirsen. Ey helt yiyirsen. Gomşulara, emin, bibin, ezen gile gidirsen... Medem ele çıh cama, tırhıca gel! Yüzün görim, bu da bene yeter. Saggın deme niye? İşde ele... |
-->: BİR ERZURUM ŞİİR'İ
işde ele
eyvallah usta güzel bir şiir emeğine sağlık |
KAÇ FIRTINA BU YÜREK
[URL=http://imageshack.us][IMG]http://img174.imageshack.us/img174/9867/95260009rj2.png[/IMG][/URL] Kaç fırtına gördü bu yürek,kaç kez dingin sularda seyretti mavilikleri Yaşamın denizinde,seyir eden bir gemi gibi,yelken açtı yeni ufuklara,kaç kez. Yolcular taşıdı içinde,dostlar ağırladı,aşklara mekan oldu,yıldızlar seyredildi güvertesinden En güzel şarkılar söylendi içinde,kuytu köşelerinde en güzel sözlere eşlik edildi Bakıma alındı kaç kez,kaç kez batacağım korkusu sardı,fırtınalarda bu yüreği Kaç kez el sallandı peşinden,bizi unutma diye,kaç kez bağırıldı ardından Tüm deniz kızları ezberledi belki ismini,bordosuna yapışan midyeler oldu da Gezdi onunla beraber,gittiği her yeri,etrafında kaç yunus yarıştı kim bilir Ama hiç biri,bu fırtına gibi olmadı,hiç biri bu kadar sallamadı bu yüreği Bu seferki başkaydı,bu fırtına değildi,bilmediği bir şeydi,yönü belli olmayan bir rüzgardı Adı bilinmiyordu bordosuna vuran dalgaların,her dalga bir çatlak açtı Her esişinde bir yelken kopardı,bir bir denize düştü güvertesindekiler,kayboldu Ne bir liman bulabildi girecek,nede takati kaldı seyrine devam edecek. Ve demir attım nihayet,YÜREĞİM alargada artık. Haklısınız arkadaşlarım,haklısın deniz kızı,haklısınız güvertemden seyredilen yıldızlar Ancak bu seferki başka inanın Yüreğim alargadayken,demir al diyorsunuz bana Görmüyor musunuz içinde kaldığım fırtınaları,gündüzün pusu,geceyi andırırken uçsuz bucaksız.... Nasıl demir alır,alargada bir yürek yeni sevdalara,hangi tayfa asılır zincirlere korkusuzca... Hangi yelken dayanır bu fırtınaya bu rüzgara Hangi kaptan geçer dümene umarsızca,kestane karasını andıran bu fırtınada. Okyanusların,10 şiddetinde havaları gibiyken arkamda bıraktığım fırtına,albatroslar bile korkarken uçmaya,nasıl cesaret ederim,yeni fırtınalara demir almaya Bordosunda çatlaklar açılmış bir gemi gibiyken yüreğim,yeni bir fırtınanın azgın sularıyla nasıl baş ederim. Pusulamda yokken,yıldızları beklemem değil mi yönü bulmam için gereken. Batacak korkusuyla,ben hariç herkes terk etmişse,terk edilmiş gemi gibiyken bu yürek Alargada olan yüreğim,azgın dalgalarda sallanırken,ışıkları sönmüşse bir bir En iyisi,fırtınanın dinmesini,güneşin açmasını beklemeliyim. En son gemiyi terk eden kaptandır derler ya Ama ben gemimi terk etmemeliyim,ya fırtına geçmesini beklemeli yıldızları görmeliyim. Yada yüreğimin dümeninde ÖLMELİYİM |
Gece mavisi gözlerin
[IMG]http://img530.imageshack.us/img530/7504/resimlisiirler60vw8.jpg[/IMG]
|
Tazelendi yürek yarem
[URL=http://imageshack.us][IMG]http://img521.imageshack.us/img521/4143/resimlisiirler61ve7.jpg[/IMG][/URL]
[URL=http://g.imageshack.us/g.php?h=521&i=resimlisiirler61ve7.jpg][IMG]http://img521.imageshack.us/img521/4143/resimlisiirler61ve7.fb61d5528b.jpg[/IMG][/URL] |
-->: Gece mavisi gözlerin
Bu güzel şiiri bizlerle paylaştığın için teşekkürler
|
MAVİ SEVDAM
MAVİ SEVDAM.........
Mavilere uzaktan bakanlardan olmadık biz.. Mavinin içindeydik, mavinin her tonuysa bizim içimizdeydi. Aşk bir sarmaşıktı, sarmıştı heryanımızı. Yürekliydik, cesurduk, aşk için ölünecekse onu da yapardık kuşkusuz. Bizi yolumuzdan döndürecek herhangi bir güçte yoktu üstelik. Yürüdük ve yorulmadık... Aşkımızı herşeyden üstün kılmayı bildik biz... Ne hayallerimizi bıraktık ne de gerçeklerden uzaklaştık. Bazen yere sapasağlam basarak, bazen bulutların üzerine çıkarak yaşadık aşkı. Kimseye aldırmadık, tek söz söylemedik. Madem bu sevda bizimdi, madem aşk herşeyimizdi; öyleyse korumak en önemli görevimizdi. Koruduk ve bıkmadık... Korkakların ve iki yüzlülerin dünyasında bir sevdayı ayakta tutmak kolay değildi elbette... Yüreklerimiz kocamandı, içine kocaman dünyaları alırdı. En zor anımızda yüreklerimize sığındık. Birbirimizin içine aktık. El eleydik her zaman. Yan yanaydık, can canaydık. Sıcacıktık ve soğumadık... Birbirimizi olduğumuz gibi kabul edebilmiştik... Farklılıkların, insanları zenginleştirdiğini biliyorduk. Başkasına en aptalca gelebilecek şeyleri yaparken bile çok eğleniyorduk. Kimin ne dediğini, bize gülüp gülmediklerini önemsemiyorduk. Birbirimizi bulduğumuz için Tanrıya şükrediyorduk. Birimiz için ölmemeli, birbirimiz için yaşamalıydık. Sevdikçe hayata daha çok bağlandık. Sarıldık ve bırakmadık... Geçmeyecek, bitmeyecek, ölmeyecek bir aşk bu... Zaman geçecek ama bu aşk asla bitmeyecek. Asırlık bir çınar gibi sağlam kökler salacak toprağa. Fırtınalar kopacak, yağmurlar yağacak, karlar kaplayacak her yanı ama yıkılmayacak. Biz yaşayacağız ve aşkımız hep var olacak... Ey benim mavi sevdam, umudum, aşk yoldaşım. Sana söz bu yürek her atışında senin adını anacak... |
| WEZ Format +2. ?uan Saat: 22:58. |
Powered by: vBulletin. Copyright ©2000 - 2026, Jelsoft Enterprises Ltd.
Copyright © - Bütün Haklar Sivaslilar.net'e aittir.