[Arif Coşkun]

UMUT

Özürlü bir delikanlı
Sahilde çekirdek satıyor,
Soğuya aldırmadan.
Küçücük radyosundaki
parçalarla teselli buluyor,
Umutsuzluğa kapılmadan.
Günde kaç defa “buyurun” diyor
belki kendisi de bilmiyor.
Evine kaç para götürüyor,
O da bilmiyor.
Sadece acımak mı ?
O da yetmiyor.
Zaten bunu da kabul etmiyor.
İnsanca bakış.
Biraz anlayış bekliyor.
Herhalde ilgiyi ve sevgiyi
daha çok hak ediyor.
Bunu kendisi de çok iyi biliyor.
Birde biz bilebilsek.
Umutsuz yüreklere
umut olmanın hazzını.
Çekmedik onlar gibi
bu hayatın acımasızlığını.