[Arif Coşkun]

BU SEVGİYDİ VE SEVGİYE HERZAMAN YER BULUNURDU.

Nicedir hayatımızda sevgiye yer bulamadığımızı düşündüm. Bize sevgiyi anlatan
bir olayı haber yapamıyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir kişiyi dinlemiyoruz. Bize
sevgiyi anlatan bir duyguyu görmüyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir yazı yazmıyoruz,
böyle bir yazıyı okumuyoruz.

Bir Polanya filminde Nazi dönemi anlatılıyordu. Nazi komutanı güzel bir evi
komutanlık merkezi yapmıştı. Evin güzel sahibesi üst kata çıkmıştı ve az görünüyordu.
Komutan bu kadına aşık olduğunu anladı ve aralarında şöyle bir konuşma geçti :
-Madam, aşkımız beni zayıf düşürüyor.
-Hayır komutan, sevginiz sizi insan yapıyor.

İnsan ruhu da doğanın bir parçasıdır ve doğa gibi boşluk kabul etmez. İçinde sevgiyi
barındırmayan insan nefretle dolar ve insanlıktan uzaklaşır.
Nefret etmeden birine kötülük yapamassınız.
Nefret etmeden birini öldüremessiniz.
Nefreti içinde barındırmak istiyen insan önce kendisinden nefret etmek zorundadır.
İçinde nefreti yaşayan insan yüreğindeki sevgiyi kovmuştur. Artık onu bulması çok
zordur ve bunun ağır bedelini ödeyecektir.


.