[sandalli]

Birgün hic sormadan evden iceri,
Süzülerek geldi girdi yoksulluk,
Ne halimi sordu nede fikrimi,
Öylece benimle kaldi yoksulluk.

Sabah oldu aksam oldu gitmiyor,
Karnimiz acikti yemek yetmiyor,
Unda yoktur evde ekmek pismiyor,
Varimi yogumu aldi yoksulluk.

Yaz gelince coluk cocuk yaniyor,
Kis gelince ana avrat donuyor,
Es dost ne ariyor nede soruyor,
Düsmanima muhtac etti yoksulluk.

Yoksulun yüzüne hordur bakilmaz,
Havalar cok soguk acta yatilmaz,
Evde birsey yoktur asta yapilmaz,
Ekmege de hasret koydu yoksulluk.

Sandalli der iste bu hali yoksulun,
Mevlam yaratmis unutmaz kulun,
Parayi bosverin bir tane pulun,
Yüzüne de hasret etti yoksulluk.