Ut Çalıyordu
gözlerini bekliyordum
ut çalıyordu
yokluğun muydu yoksa beynimi delen
bir tren geçti önümden camları kirli
bir çingene geçti ut çalıyordu
gözlerini bekliyordum hüzün çökmüştü
biliyordum içime acın düşmüştü
bir tren daha geçti camları kirli
penceresindeki hayalinde yüzün çökmüştü
gözlerini bekliyordum gelirsin diye
neredeydi can veren o sıcacık nefesin
uzanıp da bir türlü tutamadığım ellerin
belki de uzaklarda ut çalıyordu
ümit atayman
|