[bahar5834]

[Üye Olmayanlar Linkleri Göremez. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

Gözlerine baktıgım zaman çogaldıgımı hissediyordum. Öyle anlamlıydi ki; hayatın tüm gizemi senin gözlerindeydi sanki... Hersey o kahverengi dünyanın içinde saklıydı. Ama sen aniden kapattın o gözleri; aldın dunyayı benden... Tüm sırlarda o kahverengi kutuda kapalı kaldi. Iste ondan sonra basladi hersey... Kalp agrilarim, bas agrılarım, gece yarısında sebepsiz haykirislarim...
Bana biraktigin ve içimde kalan o kahverengi idi belki de bunlara sebep olan... "Kötü bir oyun seyrediyorsun geçicek" diyordum kendi kendime. "Bak geçince hiçbirsey kalmayacak bütün yasananlar eksi sonsuzluga ugurlanacak" diyordum kendi kendime. Ama olmadi. Geçmedi. Hersey artarak daha da çogaldi. Pismanliklar sardi çevremi, "keskeler" birikti içimde, "acabalar" dolasip durdu beynimde... Hepsi benden bagimsizdi. Hiçbir organima söz geçiremedim. Hep sen çogaliyordun, hep sen büyüyordun içimde...
Sana dönüsmeye basladigimi anlayincada bir direnis baslattim kendime. Artik, hiç konusmuyorum kalbimle... Kendi haline biraktim onu. Ne derse desin, ne isterse istesin; hiç aldirmiyorum. Tıpkı derin dondurucudan çıkmış gibi bir kalbim var artik benim. Buz gibi... Içindeki hersey dondu. Sevgiler, sicak gülümseyisler, arzular, istekler... Belki birgün üzerindeki buzlardan sıyrılıp "artık bende varım" diyerek yeniden ortaya çıkar ve bana döner; kimbilir. Ama o güne kadar , buz gibi "kahverengi gözlerin arkasından bakacagım dünyaya.
Senin bana verdigin o kahverengiyi yasatacagım. Kolay degil çünkü kalbimde dallanip budaklanan o gozlerini bir anda kökünden sökmek. O yüzden zamana bırakıyorum herseyi. Bakmadıgın bir çiçek nasıl soluyorsa, o gözlerde bir gün elbet solup, sararacak. Hayatımda ilk kez sana açtigim kalbim de bundan böyle bahara açacak, sadece bahara