[seva]

****************************** ****************************
“İmkânım yoktu” deme..
--------------------------------------------------------------------------------------
****************************** ****************************
Kendine doğruyu söyle..
--------------------------------------------------------------------------------------
****************************** ****************************
“Üşendim” de..
--------------------------------------------------------------------------------------
****************************** ****************************
“Tembellik ettim” de..
--------------------------------------------------------------------------------------
****************************** ****************************
“Canım istemedi” de..
--------------------------------------------------------------------------------------
****************************** ****************************
“Yapmak içimden gelmedi” de..
--------------------------------------------------------------------------------------
****************************** ****************************
Hiç değilse “yattım” de...
--------------------------------------------------------------------------------------
****************************** ****************************
Ne dersen de, ama “imkânım yoktu” deme.
--------------------------------------------------------------------------------------
****************************** ****************************
Unutma, iman en büyük imkândır.

--------------------------------------------------------------------------------------
****************************** ****************************
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&& &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&


********************KALBİN EMANETİ ***********************


Elimizi kalbimize koyalım..

Dinleyelim onu..

Seslerini dinleyelim..

Ve şimdi ona hiç korkmadan -dur- diyelim..

"Dur! - Ey kalbim! Dur"

Kalbimize "dur" dediğimiz halde neden durmuyor?

Emrimize neden amade olmuyor?

Hâlbuki kalp bizim bedenimizin içinde değil mi?

Taşıdığımız ve istediğimiz gibi hareket ettirdiğimiz o bedenimiz..

Eğer bizi dinlemiyorsa hiç bize ait olabilir mi?

Bedenimize -acıkma, susama, yorulma-

veya ruhumuza -üzülme, acı çekme, dert etme- desek onlarda bizi dinlemeyecektir.

Bizler kalbimize, bedenimize ve ruhumuza hükmedememeyiz.

Onlar bize bir emânet.

Öyle bir emânet ki..

Vakti geldiğinde o çok güvendiğimiz kalbimiz ve bedenimiz

bizden ayrılacak, gerçek sahibine ulaşacak..

Ancak O, kalbimize "dur" derse durur..

Çünkü O "ol" der oluverir..

Çünkü mutlak sahibi O..

O halde bu gam neden?

Bu üzüntü, bu keder neden..

Eğer emânetse taşıdığımız herşey,

bu telaş, bu endişe neden?..

Rahmet Kelâmıyla buyuran O değil mi?

"O sabredenleri ki onlar, bir musîbete uğradılar mı,

«Biz Allah'a aidiz ve sonunda O'na döndürüleceğiz» derler."

Bakara; 156
Ey Kalbim! Sen emânetsin. Allah'a emânetsin.