[sandalli]

Kestane Kebap

Sivas´ta hükümet meydanında bir adam, kalın ve kirli paltosuyle sandalyeye oturmuş,
bir zemheri akşamında soğuğa kafa tutuyor,
Önünde yanan mangalın üzerinde ki, küçük bir maşayla çevirrdiği kesataneleri tanıtırken,
Kestane kebap, kestane kebap çığlığı ayazı yarıyor.
Her geçende bir ümidi var,
Her geçeni ekmek parası görüyor,
Kendisinin bile yemeye kıyamadığı kestaneleri, bilmeden ne kadar da ucuza satıyor oysa.
Akşamın telaşında evine bir an önce ulaşmak isteyenlerin, dikkatini bile çekmiyor, karanlığa yayılan kestanenin nefis kokusu.
Ama o adam, o paltosuna mangal kömürünün isi sinmiş adam,
Hiç birşeye aldırış bile etmeden, satabileceği birkaç kestaneye,
Çoktan bağlamış ümitlerini. Sıvas´in o meşhur soğuğu yanaklarını kızartmiş,
kalın ve ıslak bıyıklarında oluşmak üzere olan buzları kömür işiyle kararmış
elleriyle gideriyor.
Biri yaklaşıyor yavaşça tezgaha, buyur abi diye doğruluyor birden, ne kadar olsun? Diye soruyor ve sattığı kestanelerin yerine yanında ki torbadan çıkardığı kestaneleri diziyor. Kazandığı birkaç kuruşun verdiği güvenle daha gürleşiyor, karanlıkta kaybolan sesi.
Kestane kebap, yemesi sevap diye inletip gidiyor Sivas meydanını.
Saat beşi çoktan geçmiş, zabıta korkusu yok artık. Ne gelip geçenlerin şaşkın bakışları umrunda ne de üzerine sinen kömür kokusu, yarını ümit ediyor, birkaç kestane daha satıp,
fırından taze birkaç ekmek ve seyyar satıcılardan meyve alıp evine dönmeyi hayal ediyor.
Kalabalık yavaş, yavaş dağılmaya başılıyor sonra. Meydan sessizleşiyor, artık geceyi yaran sesde kalabalığın azamasıyla yok oluyor, sonra sönen mağal gibi ümitlerini de söndürüyor,
bugünlük.
Kazandığı paraya bakip, boynunu sağa sola bükerken, sanki ehh işte diyor, idare eder. şükretmesini bilenler için, çok bile.

Hasan Ilter