[sandalli]

Sebep ne olursa olsun ögretmen ögrencisini dövmemeli. Benim nasil ögretmenime vurma hakkim yoksa onun da bana vurma hakki olmamali. Bilgisizligini kaba kuvvetle kapatmaya calisan cok ögretmen tanidim ben. Ben, ögretmen cocuklarima ögretsin diye vergi veriyorum; dövsün, yildirsin, korkutsun diye degil. Almanya´da dayak zaten olmaz, onlar herseye hukuki acidan bakarlar, cocuk kurallara uymazsa ceza veren mercilere bildirilir ve gerekli cezalari kanunlara göre o merciler verir. Ben elinde sopalarla dolasan ögretmenleri hala unutmadim. Ben saclarim uzun diye kafamda makasla tren yolu acan ögretmenleri de unutmadim, ben ders saatinde kisisel isleriyle ugrasan ögretmenleri de unutmadim. Yeni nesil ögretmenlerin bu konularda daha duyarli olduklarina inaniyorum.
Ben yaramaz bir ögrenci degildim, tam aksine kurallara uyan biriydim. Hem okul saatlerinde hem de okul saatleri disinda o ögretmen baskisini yasayan biri olarak ne yazik ki gecmisteki ögretmenlerimin cogunu muhabbetle anamiyorum, ne zaman böyle bir konu görsem o acilar yeniden canlaniyor gözümde.

Yatili okulda kalanlar bilirler, devlet yatili ögrencilere senede bir defaya mahsus olmak üzere elbise verir, daha dogrusu elbise parasi. Okul yönetimi bir magzayla anlasir ve ögrenciler o magzadan elbise alirlar. Bizde de ayni uygulama olurdu. Bütün ögrencilerin ayni anda magzaya girmeleri mümkün olmadigi icin gruplar halinde gidilir ve elbiseler alinirdi, Ilk giden gruplar istediklerini alirken geriye kalan gruplar icin magzada onlara uygun elbise kalmazdi. Kac defa bana olmayan yetiskin elbisesi verdiler, magza sahibi ve okul idarecileri baban giyer, deden giyer, amcana verirsin diye zorla o elbiseleri bize verdikleri hala aklimda.
Simdi en iyisi susmak, yoksa yazi uzayacak ve kimse okumayacak. Ülkemde tek sorun okullar, ögretmenler degil mutlaka ama ben bunlari birebir yasadim.