[Kibrisli]

Bir gün kala içimden gelenler...

Yüzünü asma kederin anam, Yiğitler bitmez bizde... Bir insan düşünün son gününü yaşıyor... Ha oldu ha olacak diye bekliyor ve sonra sabaha karşı uyandırırlar, botlarını bile bağlayamazsın, prangalar bağlanır ayaklarına zor yürürsün, devrime koşan ayaklar dar ağacına zor adımlarla gider... Sonra dostların gelir, beraber çıktığın yolda kimi zaman akıl aldığın, beraber vuruştuğun dostların gelir şimdi de yine beraber öleceksinizdir, sarılamazsınız çünkü asılmanıza dakikalar kalmıştır ama hala kollarınız kelepçelidir. Bu iyi bir şeydir, çünkü korkuyorlar ki sizden hala ayaklarınız kollarınız zincirlidir... Sonra ölüm toplasa da çiçekleri, çiçekte tohum biter mi diye sorar birileri, bitmez deriz ama onlar gibi de yürekli olamayız. Onlar adam gibi devrimcilerdi asıl romantik devrimciler bizleriz, ölümü göze alarak yola çıkan kaç kişi var aramızda? 1 tek kişi yoktur eminim, belki gözaltıları göze aldık, tutuklanmayı hatta hapsi bile göze aldık ama bir tanemiz bile onlar gibi ölüme yürümeyi göze alamadı... Deniz Hüseyin Yusuf denir ama ben Hüseyin'den başlayacağım Hüseyin, yani Dede yani Hüseyin İNAN, aynı soyadı taşımaktan ve hemşehirlisi olmaktan onur duyduğum büyük düşün adamı, Deniz, deli dolu, kavgacı, deli fişek, onun bastığı kaldırımlarda yürümekten, aynı kitapçıdan kitaplar aldığım o uzun boylu adam ve Yusuf "Ben ülkemin bağımsızlığı ve halkımın mutluluğu için bir defa ölüyorum." diyerek onları asanlara en güzel sözü "ŞEREFSİZLER" diyerek söyleyen ağabeylerimiz... Sizin için...

Yağmur çiseliyor,
Serezin esnaf çarşısında,
bir bakırcı dükkânının karşısında
Bedreddinim bir ağaca asılı.

Yağmur çiseliyor.
Gecenin geç ve yıldızsız bir saatidir.
Ve yağmurda ıslanan
yapraksız bir dalda sallanan şeyhimin
çırılçıplak etidir.

Yağmur çiseliyor.
Serez çarşısı dilsiz,
Serez çarşısı kör.
Havada konuşmamanın, görmemenin kahrolası hüznü
Ve Serez çarşısı kapatmış elleriyle yüzünü.

Yağmur çiseliyor.