Canparem
üzülürüm
üzülürüm canparem
süzme beni öyle yukarıdan
ben geceleri dağ başlarında
giydiğin fistanın / yününü büyüttüm sürülerle
türküsünü dinledim yanık kavalın tınısında
alacakaranlığın
senin gibi gül bebek anne kucağında
ninni lerle uyumadım
kırılırım
küserim canparem
öyle imalı bakma
çatlamış parmaklarıma
ben onlarla elediğim toprağa
yediğin ekmeğin / tohumunu ektim
terimi kuruttum
köy kokulu anamın al yazmasında
senin gibi bal kaymak havyarlı sofralara
nazik ellerle oturmadım
o bir damlacık balı
daha tatmadım
tadamadım canparem
gücenirim
gücenirim canparem
öyle bakma
senin gibi konuşamadığıma/
ben bu konuşmayı köyden getirdim arı duru/
sözlerin süslenmiş sahtesini bilemem.
süslü sahte cümlelerin uçuştuğu kokteyilli balolara
gidemedim.
Sevgilim diye başlayan cümleler kuramıyorum bağışla
Seni can/ canan/ canparem diye sevsem olmaz mı ?
Canparem
(mansur58)
__________________
“belki” ler dünyasında…
“keşke” lerle yaşarken…
“iyiki” diyeceğimiz insanlarda var
|