Acımasız Öyküler

[4Eylul]

Genç anne, eşini kaybettikten sonra, ikiz yavruları ile bir başına kalmıştı.
Yaradılışının getirdiği dirençle çabuk toparlandı; hayatın acımasızlığına teslim olmaya niyeti yoktu.
Kendisinin ve iki çocuğunun nafakası için mücadele etmeye başladı.
Sürekli bir meşgalesi olmasa da, gündelik çalışmalarla çocuklarına et, süt temin ediyordu.
***
Her şey yolunda giderken, çocuklarının yetim kalmasından üç - dört ay sonra, bir gün, “dul” olmanın aslında ne kadar zor bir şey olduğunu öğrendi.
Bulundukları bölgeye taşınan biri, bir erkek, bu mutlu aileyi örselemeye başladı.
Anneyi sürekli taciz eden bu “mahluk”, geçmişi karanlık biriydi.
Daha önce de benzer “sabıkalarından” dolayı kendi memleketinde kalamamış, mecburi göçle gelmişti.
Yalnız yaşıyordu.
Gücü, kuvveti, nüfuzu vardı.
***
İnsan diyemeyeceğimiz bu yabanî mahluk, bir gün yine bir ıssız bölgede anneyi sıkıştırdı.
Annenin sırtını dayayacağı, yardım isteyeceği kimsesi yoktu; giderek dayanılmaz olan bu tacizlerden bıkmıştı.
Bu sıkıştırma karşısında, ileride başına çok daha büyük belalar açacak bir mazeret ileri sürdü; çocuklar...
İki yavrusuna bakmak zorunda olduğunu, çocuklarına üvey baba acısını yaşatmamaya yemin ettiğini belirtip o mahluku reddetti.
***
Her şey tekrar yoluna girmişti.
Zorba ortalıktan kaybolmuştu.
***
O talihsiz gün çocuklarını kendi başlarına bırakan anne, nafaka için yollara düşmüştü.
İkindi üzeri geri döndüğünde içinde sıkıntı vardı.
Kalbi sıkışıyor, adını koyamadığı, kendisini göremediği bir el boğazını sıkıyordu sanki...
Yuvasına geldiğinde hazin manzarayı görüp, yıkıldı.
İki yavrusu da boğulmak suretiyle öldürülmüştü!
***
Anne büyük acısını kalbine gömmüştü, hayat devam ediyordu.
Çocuklarının katili ile ilgili şüpheleri, hiç beklemediği bir anda gerçeğe dönüştü, inanılmaz bir rastlantı ile..
Yine işe gidiyordu.
Ve uzun zamandır ortalıkta görünmeyen o zorba karşısına çıkıvermişti.
Çocukları kendisinin öldürdüğünü kabul etti, artık çocukların yok, birlikte olabiliriz diye!
Daha da şaşırtıcı olan, anne bu zorbayı kabul etti, çaresizlikten ötürü...
Yalnızdı ve bu son sığınaktı çünkü...
***
Hayvan belgesellerini kaçırmayın.
Tanzanya Serengeti’deki bir kaplan ailesinin öyküsüydü bu...